Ograniczone środki oznaczały, że przy napotkaniu egipskich sił morskich Izraelczycy musieli wykorzystać swój cały potencjał wojskowy, wliczając w to pomoc Sił Powietrznych Izraela. W związku z tym, do ochrony pozostałej części izraelskiego wybrzeża skierowano pozostałych sześć łodzi patrolowych (INS „Portzim”, INS „Palmach”, INS „Dror”, INS „Sa’ar”, INS „Galia” i INS „Tirtza”).

Egipcjanie prowadzili swoje działania operacyjne głównie wzdłuż wybrzeża, używając jako bazy dwóch otwartych portów morskich w Gazie i al-Majdal. Fakt, że były to porty otwarte ułatwiał prowadzenie tajnych operacji sił specjalnych przeciwko nim i zakotwiczonym statkom. W sierpniu 1948 utworzono jednostkę sabotażową marynarki wojennej, której dowódcą został Johai Bin-Nun. Jednostka otrzymała włoskie motorówki, które można było uzbroić w 250 kg materiałów wybuchowych i wbić się w duże statki wywołując eksplozję. Załoga motorówki wyskakiwała do morza w odległości około 100 metrów od celu. Do tego typu działań przygotowano cztery motorówki, które przewożono na rufie statku INS „Ma'oz”. Dodatkowo w zespole znajdowała się motorówka ratownicza, która miała pobrać z morza sabotażystów.