Uznając się za zdrowszego i silniejszego fizycznie przekupił strażników z konwoju, dzięki temu zamienił się z bratem i tym samym sam trafił do ciężkich robót w Irkucku i Usoli (brat Karol ostatecznie zmarł w Irkucku). Był też deportowany nad Jezioro Bajkał. Po śmierci Karola wylegitymował się i został zesłany do Tunki – miejsca zsyłki dla duchowieństwa. Łącznie przebywał na zesłaniu osiem lat.
Po uwolnieniu z robót aresztanckich był internowany w Odessie. Stamtąd trafił na Wołyń i Podole, potem do Galicji, a później do Poznania. Wyjechawszy do Paryża wstąpił do klasztoru trapistów, skąd odszedł nie znajdując tam swoich oczekiwań. Po kolejnych latach tułaczki przybył do Krakowa i wstąpił do klasztoru kapucynów. 1 lutego 1880 otrzymał sakrament święceń kapłańskich z rąk ks. kard. Albina Dunajewskiego. Od tego czasu pozostawał w Krakowie jako anachoreta i oddawał się pracy literackiej. Był autorem monografii i rozpraw historycznych, dotyczących głównie końca XVIII wieku. Ogłosił szereg prac historycznych. Używał pseudonimów „Edward z Sulgostowa” i „Bolesław Szwarce”. Udzielał się w życiu narodowym. W listopadzie 1900 w kościele Mariackim udzielił ślubu Lucjanowi Rydlowi i Jadwidze Mikołajczykównie. Do jego kazań nawiązał Stanisław Wyspiański w Wyzwoleniu (w wypowiedziach Kaznodziei).