W grudniu 1919 został wysłany na Front Zachodni do Smoleńska, gdzie pracował w Wydziale do Spraw Agitacji w Armii Polskiej. Wkrótce został mianowany zastępcą szefa Wydziału Wywiadowczego Sztabu Rewolucyjnej Rady Wojskowej Frontu Zachodniego, a w październiku 1920 szefem Zarządu Wywiadu Frontu Zachodniego. Od grudnia 1921 do końca 1924 w Berlinie jako szef rezydentury wywiadu sowieckiegoPiotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa 2003, s.93.(wspólna rezydentura INO OGPU i Razwiedupra). Po powrocie zastępca szefa Zarządu Wywiadu Sztabu Armii Czerwonej (Razwiedupr) i jednocześnie od października 1926 szef Wydziału II Razwiedupra. W lipcu 1929 zwolniony z funkcji ze względu na stan zdrowia, początkowo w dyspozycji sztabu Armii Czerwonej, w styczniu 1930 przeniesiony do rezerwyБортновский Бронислав Брониславович.
Członek komisji zajmującej się współdziałaniem polskich komunistów w ZSRR z KPP. Od jesieni 1929 z inicjatywy Juliana Leszczyńskiego-Leńskiego pracował w KPP, gdzie reprezentował frakcję „mniejszościowców”. Został przedstawicielem KPP przy Komitecie Wykonawczym (KW) Kominternu (MK).