W kwietniu 1917 współorganizował grupę SDKPiL w Saratowie oraz Polski Klub Robotniczy. Członek saratowskiej Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich (RDRChiŻ), pracownik miejscowej organizacji partyjnej (zaliczono mu staż partyjny od 1912 roku) Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (bolszewików) (SDPRR(b)) i redakcji gazety partyjnej „Socyał-diemokrat”. Podczas rewolucji październikowej walczył w Czerwonej Gwardii w Saratowie. Od grudnia 1917 w Piotrogrodzie, gdzie był sekretarzem redakcji „Trybuny” (organu SDKPiL w Rosji), potem jako sekretarz w Komisariacie do Spraw Polskich przy Komisariacie Ludowym do Spraw Narodowości. Brał udział w II Konferencji grup SDKPiL w Rosji (kwiecień 1918, Moskwa). W połowie 1918 rozpoczął pracę w Czeka jako sekretarz Feliksa Dzierżyńskiego, następnie śledczy w Wydziale Walki z Kontrrewolucją. Uczestniczył w śledztwie w sprawie zabójstwa szefa piotrogrodzkiej Czeki, Moisieja Urickiego. 30 sierpnia 1918 został ranny w kręgosłup podczas szturmu budynku ambasady brytyjskiej w Piotrogrodzie, leczył się przez dziewięć miesięcy, prawa ręka do końca życia pozostała bezwładna.