artysta Hugh Cameron wspominał: To była najzabawniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem. Carlyle siedział w bezruchu, niczym pogański bożek z orientalnej sagi a Whistler skakał wokół niego jak wróbelek.
Whistler po latach napisali o Carlyle’u: To mój faworyt. Lubię ten, otaczający go, łagodny smutek! – może on był nawet wrażliwy – a nawet niezrozumiany – kto wie!.
Powołanie się przez Whistlera na smutek i odczucie 'niepokoju' w tej charakterystyce może odzwierciedlać żal, jaki Carlyle odczuwał po śmierci swojej żony Jane Welsh Carlyle, która zmarła w 1866. W czasie pozowania Whistlerowi, Carlyle zapisał w swoim pamiętniku: " wszystkie przejawy tego biednego, słabnącego i szarlatańskiego świata wydają mi się coraz bardziej ponure, jałowe, fałszywe i szpetne.".
W 1891 Aranżacja szarości i czerni nr 2: portret Thomasa Carlyle’a stała się pierwszym obrazem artysty, który wszedł w skład kolekcji publicznej; nastąpiło to po tym jak, na skutek nalegań artystów ze szkoły Glasgow, obraz został zakupiony przez miasto Glasgow.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Obrazy Jamesa McNeilla Whistlera Kategoria:Obrazy w Kelvingrove Art Gallery and Museum w Glasgow Kategoria:Portrety postaci historycznych