Z marksistowskiej perspektywy oceniała m.in. Mury Jerycha Tadeusza Brezy, Popiół i diament Jerzego Andrzejewskiego i Medaliony Zofii Nałkowskiej. Popularyzowała literaturę radziecką na łamach tygodnika „Odrodzenie”. W tygodniku „Kuźnica” opublikowała m.in. tekst krytykujący Dwa teatry Jerzego Szaniawskiego. Krytyka Kierczyńskiej doprowadziła do zaprzestania wystawiania dramatu. Swoje poglądy przewartościowała pod koniec życia. W 1962 jej prace ukazały się we Współczesności.
Jej pozostałe liryki ukazały się pośmiertnie w 1969 w zbiorze pt. Egotyki z lat wojny z posłowiem Anny Kamieńskiej. Na skutek starań córki Kierczyńskiej w 1965 ukazał się pt. O sprawach nieobojętnych pośmiertnych zbiór szkiców literackich i publicystycznych z lat 1946–1962 z posłowiem Ryszarda Matuszewskiego.
Wybór publikacji (opracowano na podstawie materiałów źródłowych)