Do Polski wróciła w październiku 1945 bądź w 1946. Od 1947 do 1957 kierowała działem kulturalnym w „Trybunie Wolności”. W 1950 Związek Literatów Polskich uhonorował ją nagrodą za krytykę literacką. Od 1950 do 1954 zasiadała w Zarządzie Głównym ZLP. Działała w tamtejszej podstawowej organizacji partyjnej. Od 1951 do 1954 uczestniczyła w pracach Sekcji Literatury Komitetu Nagród Państwowych. 23 września 1955 podczas narady działaczy PZPR w warszawskim Pałacu Staszica przyłączyła się do krytyki Poematu dla dorosłych Adama Ważyka.
Po odwilży w październiku 1956 ograniczyła działalność pisarską. W 1957 przeszła na emeryturę. Zmarła 4 lipca 1962 w Warszawie, pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C 2-7-14)Miasto st. Warszawa – Cmentarze (wyszukiwarka).
Twórczość Jako Melania Cukier ogłosiła w 1924 tom wierszy pt. Amulety, który poświęciła swojej córce Oldze.