Przygotowała wówczas projekt programu nauczania historii dla klas III–VII, wydany w lipcu 1944, przedstawiający dzieje Polski w sposób tendencyjny, w celu indoktrynacji polskich dzieci i młodzieży w kierunku prosowieckim; podporządkowany bieżącym celom ówczesnej polityki ZSRR; program nieustannie podkreślał życzliwy stosunek ZSRR do Polski i „zgubny” charakter wschodniej polityki RP. W wyniku starań Wasilewskiej Kormanowa została w drugiej połowie 1943 pracownikiem Instytutu Historii Akademii Nauk ZSRR. Należała wówczas do WKP(b) i jako jedna z nielicznych posiadała zezwolenia umożliwiające dostęp do specjalistycznych bibliotek i archiwów, w tym zbiorów specjalnych w Bibliotece im. Lenina oraz archiwum partyjnego znajdującego się w IMEL. Uczęszczała na seminaria prowadzone przez Uładzimira Piczetę. W tym okresie pracowała nad podręcznikiem szkolnym do historii Polski, przeznaczonym dla polskojęzycznych szkół tworzonych przez ZPP. Szkic podręcznika opiniował Jakub Berman, a następnie, po naniesieniu przez autorkę poprawek, prof. Piczetę, który wysoko ocenił pracę. Ukończyła też pisanie książki o Joachimie Lelewelu (wydanej w Polsce w 1946). Równocześnie prowadziła wykłady w Szkole Politycznej dla oficerów Armii Polskiej w ZSRR (armia Berlinga) i pisała artykuły publikowane w prasie radzieckiej.