Tuż przed wyjazdem do Polski złożyła Radzie Naukowej Instytutu Historii AN ZSRR dysertację doktorską pt. Иоахим Лелевелъ, его жизнь, общественная деятельность и научное наследие (Joachim Lelewel, jego życie, działalność społeczna oraz spuścizna naukowa), której nie zdążyła obronić.

W październiku 1944 przyjechała do Lublina, gdzie została naczelnikiem Wydziału Wydawniczego oraz Programowego w Resorcie Oświaty PKWN, a następnie, po przekształceniu PKWN w Rząd Tymczasowy, dyrektorem Departamentu Programów i Reformy Ustroju Szkolnego Ministerstwa Oświaty. 1 grudnia 1944 wstąpiła do PPR. W partii działała w Komisji Oświatowo-Kulturalnej Komitetu Centralnego oraz w Sekcji Oświatowej przy Wydziale Propagandy Komitetu Centralnego. Opracowała cykl pogadanek o reformie rolnej i nowe programy nauczania wprowadzone w 1945 do szkół średnich.

Równocześnie udzielała się w ruchu kobiecym. Była członkinią Wydziału Kobiecego KC PPR, działała także w Międzynarodowej federacji demokratycznej kobiet i Zarządzie Głównym Ligi Kobiet. Ponadto należała do działającego w latach 1945–1951 Towarzystwa Pedagogicznego im.