Władysława Spasowskiego.
W lipcu 1947 uzyskała na Uniwersytecie Warszawskim habilitację za całokształt dorobku naukowego i została zatrudniona w tamtejszym Instytucie Historycznym jako docent, a następnie od czerwca 1948 profesor nadzwyczajny. Prowadziła wykłady z historii XIX i XX w. i ruchów społecznych. Była jednym z głównych realizatorów polityki PPR i PZPR w naukach historycznych, zmierzającej do ideologicznej przebudowy według wzorców radzieckich. Była współzałożycielką Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków.
W 1948 Kormanową usunięto z Ministerstwa Oświaty pod zarzutem „gomułkowszczyzny”, mimo to była delegatem na Kongres Zjednoczeniowy PPR i PPS.
Jesienią 1948 została kierownikiem działu historycznego w teoretycznym organie PZPR „Nowe Drogi”. 1 marca 1950 została zastępcą kierownika Katedry Historii Polski w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych (IKKN) przy KC PZPR – partyjnej uczelni powołanej dla kształcenia marksistowskich kadr, mających w przyszłości zastąpić „reakcyjnych” profesorów. Zmierzała do przekształcenia nauki polskiej w duchu marksistowskim.. Pracowała tam do 1957.