Referat właściwie odrzucił przedwojenną naukę historii jako „nacjonalistyczną” i „imperialistyczną” dywersję antyradziecką, jednocześnie pozytywnie oceniając wkład takich uczonych jak Marcelego Handelsmana, Józefa Feldmana, Kazimierza Tymienieckiego, Zdzisława Żmigrydera-Konopki, Michała Kreczmara, Jana Ptaśnika, Stanisława Bodniaka, Henryka Barycza, Stefana Czarnowskiego, Władysława Semkowicza czy Henryka Łowmiańskiego. W części poświęconej postulatom uznano, że „należy podjąć zorganizowaną akcję marksistowskiego szkolenia historycznych kadr naukowych, młodych i samodzielnych pracowników naukowych, zacieśnić kontakty z nauką radziecką, nawiązać kontakty z historykami bratnich demokracji ludowych i ująć te kontakty w formy zorganizowanej współpracy”. Kormanowa stała na stanowisku, że tylko marksistowska metodologia historii umożliwia w pełni naukowe zbadanie przeszłości. Utrzymany w tym samym tonie referat pt. Zagadnienie partyjności w nauce historycznej wygłosiła na I Konferencji Metodologicznej Historyków Polskich w Otwocku. W swoim wystąpieniu dowodziła, że nauka historii ma partyjny charakter i należy ją oceniać pod kątem tego, czy służy interesom postępu, czy reakcji.