Zasiadała w Radzie Naukowej Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk. W 1956 podczas pobytu w Moskwie prawdopodobnie ubiegała się o nostryfikację polskiego dyplomu doktorskiego z 1926. W listopadzie 1961 została kierownikiem Katedry Historii Ruchów Społecznych w Instytucie Historycznym UW, a w 1962 otrzymała nominację na profesora zwyczajnego. W Instytucie Historii pracowała do 1968. W 1970 przeszła na emeryturę. Mimo to nadal prowadziła seminarium doktoranckie na UW oraz w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.
Do końca życia była przewodniczącą komitetu redakcyjnego Słownika biograficznego działaczy polskiego ruchu robotniczego i autorką haseł w tym słowniku; była również autorką biogramów w Polskim Słowniku Biograficznym.
W 1946 roku, dzięki ostrzeżeniu Żanny Kormanowej, płk AK Henryk Woliński ps. „Wacław” uniknął aresztowania przez NKWD.
Przyjaźniła się z prof. Natalią Gąsiorowską i przez 20 lat (do śmierci Gąsiorowskiej w 1964) utrzymywała z nią kontakt listowny.
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B3-3-7).