W porównaniu z czołowymi zagranicznymi lekkimi krążownikami, "De Ruyter" miał umiarkowaną wielkość (znacznie poniżej limitu traktatu waszyngtońskiego 10.000 ton), co narzucało nieco słabsze opancerzenie i uzbrojenie, jednakże był nowoczesnym i jak na swoją wielkość udanym okrętem, z dobrze rozmieszczonym opancerzeniem. Przy podobnej wyporności i mocy siłowni wobec będących punktem odniesienia okrętów typu Java, rozwijał większą prędkość dzięki dłuższemu i smuklejszemu kadłubowi oraz lepszemu wykorzystaniu masy. Mimo nieco cieńszego od typu Java pancerza, miał podobną odporność na ostrzał, a nieco lepszą odporność na wybuchy podwodne, która jednak i tak okazała się niewystarczająca (podobnie jak w przypadku większości krążowników).
Kadłub o wysokich burtach miał podniesiony pokład dziobowy rozciągający się prawie na 3/4 długości kadłuba. Na wzór okrętów niemieckich, dziobnica była prawie pionowa, z niewielkim wychyleniem od pionu, a w jej dolnej części zastosowano gruszkę Taylora. Również kształt rufy był taki, jak w niemieckich okrętach pancernych typu DeutschlandNa podobieństwo ogólne do typu Deutschland wskazują i .