thumb|Przebieg inwazji państw Osi na Związek Radziecki pomiędzy 22 czerwca a 25 sierpnia 1941 roku Wieczorem 25 czerwca niemiecki XLVII Korpus Pancerny wbił się klinem pomiędzy Słonimem a Wołkowyskiem zmuszając Pawłowa do wydania rozkazu wycofania wszystkich wojsk w kotle za rzekę Szczara przy miejscowości Słonim w celu uniknięcia okrążenia. Większość formacji z powodu braku paliwa musiała się wycofywać pieszo. Odwrót ten otworzył drogę na Mińsk od strony południowej.
Pięć dni po rozpoczęciu inwazji, 27 czerwca, zamknęły się „nożyce” grup pancernych Guderiana i Hotha na wschód od Mińska. Grupy te wdarły się na odległość 321 km w głąb terytorium Związku Radzieckiego, co stanowiło prawie ⅛ odległości do Moskwy. Było to niesłychane w historii wojskowości osiągnięcie. Dzień później, 28 czerwca, 9. i 4 Armia niemiecka połączyły się na wschód od Białegostoku, rozdzielając tym samym okrążone wojska radzieckie na dwie części – mniejszą białostocką, w skład której wchodziła 10 Armia radziecka i większą nowogródzką, w skład której wchodziły armie 3. i 13. Ostatecznie w ciągu 17 dni radziecki Front Zachodni stracił 420 000 żołnierzy z ogólnej liczby 625 000.