ur. 30 stycznia 1914 w Deventer, zm. 3 października 2007 w Middlesex) i lekarza położnika Johna Benjamina Frankenberga (zm. 1990). Przodkowie jej ojca pochodzili z Polski (Nowe Trzepowo) i Niemiec, byli Żydami. Jej dziadek pochodził z Płocka. Jej matka w latach II wojny światowej była pielęgniarką w Indonezji, a później więźniarką japońskiego obozu jenieckiego, gdzie niosła pomoc rannym w skrajnie trudnych warunkach (m.in. brak lekarstw). Po wojnie osiadła w Anglii i wyszła za mąż za Johna Frankenberga, z którym oprócz córki Joyce (późniejszej Jane Seymour) miała jeszcze dwie córki: Anne Gould i Sally.
Seymour uczęszczała do Arts Educational School w Tring w hrabstwie Hertfordshire. Marzyła o karierze baletnicy. Debiutowała jako 13-latka na London Festival Ballet, jednak kontuzja kolana przekreśliła plany. Postanowiła więc spróbować aktorstwa. W tym celu wymyśliła sobie pseudonim „Jane Seymour” na wzór królowej Anglii, trzeciej żony Henryka VIII.
Kariera W 1969 debiutowała na ekranie jako chórzystka w filmie muzycznym Richarda Attenborough Och, jaka piękna wojna! (Oh!