Mandriola – dwunastostrunowa odmiana mandoliny, w użyciu szczególnie na początku XX wieku w Niemczech i Europie Środkowej. Mandriola używana jest także w muzyce meksykańskiej, gdzie nosi nazwę tricordii.
Budowa Mandriola jest instrumentem z rodziny lutni. Spotykamy kilka typów konstrukcji tego instrumentu, analogicznych do konstrukcji mandoliny. Mandriola jest instrumentem sopranowym o niewielkich rozmiarach, jej menzura waha się od 332 do 365 mm. Pudło rezonansowe Podobnie jak mandoliny, mandriole mogą mieć pudło o mocno wypukłym, gruszkowatym kształcie, wykonane z klejonych ze sobą, cienkich drewnianych listewek. Płyta wierzchnia jest łamana poniżej otworu rezonansowego i lamowana cienkim, intarsjowanym paskiem drewna. Wokół otworu rezonansowego znajdują się często intarsje wykonane z kości, masy perłowej, metali szlachetnych a czasem także szylkretu.
Do innego typu konstrukcji należą instrumenty z pudłem rezonansowym o nieznacznie tylko zaznaczonej wypukłości. Pudła takie składają się z boków wykonanych z jednej listwy drewnianej (jak we współczesnej gitarze) i lekko wypukłego dołu, złożonego z kilku klejonych ze sobą listewek (często ułożonych w ozdobny wzór). Płyta wierzchnia w takich instrumentach jest płaska i ma nieco bardziej okrągły kształt.