Wokół otworu rezonansowego znajdują się również ozdobne intarsje.
Spotyka się także instrumenty z płaskim dnem pudła rezonansowego, wykonanym z jednej płyty podobnie jak płyta wierzchnia.
Gryf, główka i struny Gryf mandrioli jest identyczny jak gryf mandoliny, posiada palisandrową podstrunnicę, z nabitymi nań, metalowymi progami. Typy główek i maszynek również są podobne do analogicznych typów spotykanych w mandolinach, posiadają jednak więcej kołków do naciągu strun (12). Mandriola posiada 12 metalowych strun (sześć strun sopranowych i sześć basowych, owiniętych) ułożonych w czterech chórach (po trzy), przy czym często pierwsza z każdej trójki jest struną grubszą, o niższym brzmieniu. Struny przymocowane są u dołu pudła rezonansowego do specjalnych, metalowych kołków lub haczyków i mogą być przykryte niewielką blaszką.
Strojenie Mandriola posiada cztery potrójne chóry. Strojona jest kwintami, jak współczesna mandolina, przy czym dwie pierwsze struny z każdego chóru są jednobrzmiące, podczas gdy ostatnia strojona jest oktawę niżej: Ggg dd'd' aa'a' e'e"e"