Operacja Ja’el (hebr. מבצע חירם, Miwca Ja’el) – izraelska operacja wojskowa przeprowadzona podczas I wojny izraelsko-arabskiej w dniach 22–23 października 1948 roku przeciwko siłom Arabskiej Armii Wyzwoleńczej w rejonie kibucu Menara. Operacja była prowadzona na północnym froncie walk. Całość operacji zakończyła się porażką Izraelczyków.
Tło wydarzeń Podczas I wojny izraelsko-arabskiej siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej koncentrowały swoją działalność w Galilei. Dowodzący nią Fauzi al-Kawukdżi podlegał rozkazom Ligi Państw Arabskich, chociaż w rzeczywistości współpracował z wojskowym dowództwem Syrii i Libanu. W wyniku izraelskiej operacji Dekel (9–18 lipca 1948 r.) poniósł on dużą klęskę i musiał wycofać się z Dolnej Galilei i Zachodniej Galilei do Górnej Galilei i południowego Libanu.
Podczas trzeciej fazy wojny większość działań militarnych była skoncentrowana na froncie południowym, gdzie w wyniku izraelskiej operacji Jo’aw (15-22 października) wojska egipskie poniosły poważne straty. Największym sukcesem Izraelczyków było utworzenie korytarza komunikacyjnego łączącego żydowską enklawę na pustyni Negew z resztą kraju. Jednocześnie przecięto główne drogi zaopatrzenia wojsk egipskich, rozdzielając ich skrzydło wschodnie od zachodniego.