Od 1973 pełnił służbę jako zastępca komendanta do spraw szkolenia, a następnie od 1974 do 1982 roku komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Absolwent Wyższego Kursu Akademickiego Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Waleriana Kujbyszewa w Moskwie. Od 1983 roku pełnił służbę poza wojskiem – był komendantem Ochotniczych Hufców Pracy. W latach 1987–1992 był szefem Wojsk Inżynieryjnych MON. W 1988 roku ukończył Kurs Operacyjno–Strategiczny w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa. Kierował akcjami przeciwpowodziowymi na Dolnym Śląsku. Autor szeregu prac z dziedziny organizacji działań inżynieryjno-saperskich.

W 1979 został mianowany na stopień generała brygady. W okresie stanu wojennego w Polsce był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym na województwo wałbrzyskie.

W latach 1986–1988 członek Społecznego Komitetu Odnowy Starego Miasta Zamościa. Zawodową służbę zakończył 21 października 1992 roku. W stanie spoczynku działacz Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego, m.in. przewodniczący organizacji wojewódzkiej we Wrocławiu.

Historyk i biograf polskich saperów. Kanclerz kapituły Odznaki „Za Rozminowanie Kraju”. Honorowy Obywatel miasta Głogowa.