Powróciwszy do Francji w 1882 r. działał odtąd do końca życia jako oddany partii teoretyk, publicysta, propagandysta i organizator. Brał udział w ówczesnych głośnych kampaniach politycznych, przemierzał Francję wzdłuż i wszerz jako niestrudzony prelegent i agitator. Dwukrotnie, w 1883 i w 1885, wtrącony na krótki czas do więzienia , gdzie napisał swoją najsłynniejszą pracę, pamflet Prawo do lenistwa. W 1891 został deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. W 1911 r. wraz ze swoją żoną Laurą przy użyciu morfiny popełnił samobójstwo, by uniknąć starości.
Poglądy filozoficzne Włodzimierz Lenin uważał Lafargue’a za „jednego z najbardziej utalentowanych i głębokich krzewicieli idei marksizmu” Włodzimierz Lenin. Speech Delivered in the Name of the R.S.D.L.P. at the Funeral of Paul and Laura Lafargue November 20 (December 3), 1911.. Szczególnie wiele uwagi poświęcał Lafargue krytyce neokantyzmu, który u schyłku XIX w. zyskał we Francji zwolenników wśród wybitnych przedstawicieli prawego skrzydła partii socjalistycznej, m.in. Jaurèsa. W pracach poświęconych zagadnieniom materializmu historycznego Lafargue stwierdza, że ludzkość rozwija się w środowisku naturalnym oraz w środowisku sztucznym, które powstaje w procesie życia społecznego. Środowisko sztuczne obejmuje ekonomiczne, społeczne, polityczne i ideologiczne stosunki społeczne.