Gdy w innych miejscach imperium rzymskiego Żydzi skupiali się w prywatne społeczności religijne bądź zrzeszali się w towarzystwa obcokrajowców (tak jak egipscy bądź feniccy kupcy), żydowscy mieszkańcy Aleksandrii stanowili politycznie niezależną wspólnotę, na równi z ludnością miejscową.
Wykopaliska w Oksyrynchos po wschodniej stronie Nilu pozwalają wnioskować, że w okresie rzymskim w tym mieście istniała żydowska społeczność o dostrzegalnym znaczeniu. Istniała tam m.in. ulica żydowska. Wielu członków tej społeczności musiało zapewne stać się chrześcijanami, choć utrzymali swoje biblijne imiona (np. „Dawid” i „Elżbieta” pojawiające się w dokumencie ze sporu sądowego dotyczącego dziedziczenia). Pojawia się nawet imię Jakub, syna Achillesa (ok. 300 n.e.) i będącego woźnym w świątyni egipskiej.
Społeczność żydowska w Aleksandrii została praktycznie starta z powierzchni ziemi przez wojska Trajana pod koniec wojny Kwietusa w 115-117 n.e. Według Józefa Flawiusza liczba zabitych w pogromie sięgnęła 50 000 ludzi.