Józef Flawiusz w swych dziełach twierdzi, że po zajęciu Judei przez Ptolemeusza I Sotera pojmał on 120 000 Żydów z rejonów Judei, Jerozolimy, Samarii i Góry Garizim i przeprowadził do Egiptu. Wielu innych, zachęconych żyznymi egipskimi glebami i liberalizmem Ptolemeusza, wyemigrowało tam na własną rękę. W XIX w n.e. archeologowie odkryli inskrypcję na synagodze z dedykacją świątyni dla Ptolemeusza i jego żony, Bereniki I. Według Józefa Flawiusza tych 120 000 pojmanych zostało wkrótce oswobodzonych przez Ptolemeusza II Filadelfosa.
Żydzi w Aleksandrii obecni byli już od założenia tego miasta przez Aleksandra Macedońskiego w 332 p.n.e. Za panowania jego następców Żydzi stanowili ważną część ludności miasta. Ptolemeusze przeznaczyli dla nich dwie z pięciu dzielnic Aleksandrii, dzięki czemu mogli oni zachowywać swoje prawo wolne od wpływów kultów miejscowych. Żydzi aleksandryjscy cieszyli się większym stopniem poiltycznej niezależności niż gdzie indziej.