Dokonano rozróżnienia między literami e i æ oraz wprowadzono szwedzki znak å. Zmiany zostały wprowadzone w ten sposób, że nowe formy mogły być używane przez użytkowników wedle ich uznania. Twórcy reformy nie przewidzieli jednak oporu, jaki wywołają zmiany, wśród wykształconych Norwegów władających duńsko-norweskim, którym nagle zaproponowano język kojarzony z klasą niższą. Podziały okazały się silniejsze, niż przewidywali to reformatorzy. Pojawiły się zarzuty o wulgaryzację języka. Reforma dotyczyła obu odmian, ale odbiła się przede wszystkim na riksmålu, który w 1922 r. zmienił nazwę na bokmål. Powstały de facto dwie odmiany – konserwatywna, używana przez klasy wyższe, i radykalna, oparta na dialektach niskoprestiżowych. Obie wersje walczyły o prymat: w roku 1917 64% szkół, w których uczono bokmålem, preferowało wersję radykalną, pod koniec lat 20. XX w. proporcje były już bardziej wyważone. Sytuacja między oboma wariantami języka była bardziej stabilna niż na początku wieku, jednak mimo wszystko dochodziło do naruszeń. W 1930 r. parlament wydał ustawę o pracy w służbie cywilnej, która wymagała w określonych przypadkach używania zarówno bokmål, jak i nynorsk, co stanowiło pogwałcenie decyzji z 1885 r. o równoprawności języków.
Partia Pracy i reforma z 1938 r.