Organizacja ta (działała do 1926 r.) bardzo wyraźnie opowiadała się za wprowadzeniem jednej odmiany języka, przy czym preferowała dialekty z południowo-wschodniej części kraju, które, jej zdaniem miały dość materiału językowego, by połączyć się z dialektami zachodnimi i miejskim standardem duńsko-norweskim. Niektórzy, jak np. profesor Didrik Arup Seip, wyrażali pogląd, że w ten sposób da się raz na zawsze rozwiązać konflikt. Inni, np. parlamentarzysta Partii Pracy Johan Gjøstein, jako podstawę dla jednolitego języka widzieli raczej dialekty miejskie klas wyższych.
Reforma z 1917 r. i jej następstwa Do 1917 r. rozwój języka norweskiego związany był z ruchem narodowym i romantycznym z początków XIX w., co zaowocowało wykształceniem się dwóch rywalizujących ze sobą standardów, które różniły się znacznie od języka szwedzkiego i duńskiego. W 1913 r. parlament norweski polecił przygotowanie reformy języka, którą wprowadzono w życie w cztery lata później. Reforma zastąpiła pisany język duński standardem duńsko-norweskim, odpowiadającym mówionemu językowi wykształconych i pochodzących z wyższych klas mieszkańców Oslo. Reforma była także krokiem naprzód w stronę jednolitego standardu samnorsk. Jednym z większych osiągnięć reformy było uregulowanie zasad pisowni.