γαστηρ gastēr, γαστρος gastros ‘brzuch’.
Tryb życia Podobnie jak jego krewniacy, złotokot poluje na ziemi. Aktywny jest podczas zmierzchu i nocą, niekiedy jednak również za dnia. Nie migruje.
Kotowate znane są z bogatego repertuaru dźwięków. Złotokot nie jest tu wyjątkiem, wydaje z siebie zróżnicowane dźwięki, w tym miauczy, ujada, mruczy, syczy i gargocze.
Nie poznano dobrze rozrodu złotokota afrykańskiego. W Zairze poczyniono pojedynczą obserwację samicy z jednym kocięciem w lesie Ituri. W niewoli hodowano złotokota, ale informacje o rozrodzie również są skąpe. Zaobserwowano bowiem zaledwie dwa porody w niewoli. W każdym przypadku matka zrodziła po dwa kocięta po ciąży trwającej 75 dni. U kotowatych opieka nad młodymi spada zwykle na barki samicy. Hodowany w niewoli samiec podszedł do przedłużania gatunku z powodzeniem w wieku 18 miesięcy. Pokolenie trwa pięć lat.
Rozmieszczenie geograficzne Złotokot afrykański występuje w Afryce, zamieszkując w zależności od podgatunku: P. aurata auratus – środkowa Afryka na wschód do Kenii P. aurata celidogaster – zachodnia Afryka.