Liczbę atomów lub jonów określa się za pomocą przedrostków zwielokrotniających: di-, tri-, tetra-, penta- itd. W celu uniknięcia niejednoznaczności dla jonów złożonych stosuje się przedrostki: bis-, tris-, tetrakis-, pentakis- itd., np.: difosforan diwapnia, (zawiera jeden anion difosforanowy) bis(fosforan) triwapnia, (zawiera dwa aniony fosforanowe) Przedrostek „mono-” podaje się jedynie w szczególnych przypadkach dla podkreślenia stechiometrii.
Stechiometrię cząsteczki można wyrazić, podając (zamiast lub obok przedrostków zwielokrotniających): stopień utlenienia za pomocą liczb rzymskich (dodatnich, ujemnych oraz 0), czyli tzw. liczb Stocka, np.: trioksydosiarczan(IV) sodu, heksacyjanidożelazian(II) żelaza(III), ładunek jonu za pomocą liczb arabskich, np.: trioksydosiarczan(2−) sodu, heksacyjanidożelazian(4−) żelaza(3+),
Przykładowo, dla związku o wzorze poprawne są następujące nazwy: siarczek potasu siarczek dipotasu siarczek(2−) potasu siarczek(2−) dipotasu
Dla układów złożonych grupuje się składniki elektrododatnie i elektroujemne i w ramach grupy wymienia się je w kolejności alfabetycznej, np.: azotan wodorotlenek magnezu, bis(siarczan) glinu potasu,