Składniki elektrododatnie Stosowanie końcówek awy/owy dla wskazania stopnia utlenienia pierwiastka elektrododatniego (np. kationu) nie jest akceptowane przez IUPAC. Jego nazwę podaje się w formie rzeczownika w dopełniaczu, a nie przymiotnika, np.: : dichlorek żelaza lub chlorek żelaza(II), nie „chlorek żelazawy” : trichlorek żelaza lub chlorek żelaza(III), nie „chlorek żelazowy”
Składniki elektroujemne Końcówki nazw składników elektroujemnych (np. anionów) mogą być następujące: „ek” lub „ik” – dla układów jedno- lub homopoliatomowych (np. chlorek, fosforek, węglik; disiarczek, triazotek) „an” – dla układów heteropoliatomowych (np. siarczan, azotan, węglan) „yn” – dla układów heteropoliatomowych, w nazwach tradycyjnych (np. siarczyn, azotyn, chloryn)
Nazwy anionów homopoliatomowych tworzy się, dodając do nazwy anionu jednoatomowego przedrostek zwielokrotniający. IUPAC dopuszcza stosowanie kilku nazw tradycyjnych:
+ Akceptowane nazwy tradycyjne anionów homopoliatomowych Wzór Nazwa systematyczna Akceptowana nazwa tradycyjna lub ditlenek(1−) lub ditlenek(•1−) ponadtlenek ditlenek(2−) nadtlenek tritlenek(1−) ozonek diwęglik(2−) acetylenek triazotek(1−) azydek