Stanisław Żyrek (ur. 5 maja 1936 we wsi Gawroniec k. Bydgoszczy, zm. 23 maja 2010) – polski rzeźbiarz ludowy.
Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie Anieli i Wojciecha Żyrków. Wraz z rodziną przebywał w obozie koncentracyjnym w Potulicach (1941–1944). Po wojnie ukończył szkołę podstawową, a szkołę ogólnokształcącą w 1955. Od 1966 roku był rencistą. Miał żonę i dwie córki. Przez większość życia mieszkał w Prabutach. Zmarł 23 maja 2010 w wieku 74 lat. Długotrwała choroba uniemożliwiła mu dalszą naukę, ale była powodem zainteresowania się działalnością rzeźbiarską (11 lat z przerwami w szpitalach, inwalidztwo i przebyte trzy operacje płuc w latach 50.).
Zmarł 23 maja 2010 w wieku 74 lat. Twórczość Rzeźbił w drewnie od 1960 roku. Głównie są to postacie, obrazujące życie ludzkie i trud pracy na roli, dzieje historii Polski. Wykonywał też rzeźby sakralne. Jedna z jego prac została podarowana papieżowi Janowi Pawłowi II. W twórczości był samoukiem, ale swoją wiedzę przekazywał innym. Pracował, tworzył i mieszkał w ośrodku rzeźby ludowej w Prabutach. W latach 70. XX wieku współpracował z olsztyńską Cepelią. Od 1975 należał do Stowarzyszenia Twórców Ludowych.