Kara aresztu zwykłego – kara dyscyplinarna stosowana w Wojsku Polskim.
Kara aresztu zwykłego polegała na ograniczeniu wolności osobistej ukaranego. Żołnierze przebywali w zamkniętych celach aresztuRegulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 32. W czasie przeznaczonym na sen w celach paliło się światło dyżurne.
Uczniowie szkół wojskowych w czasie odbywania kary aresztu zwykłego brali udział w zajęciach lekcyjnych, a po ich zakończeniu wracali ponownie do aresztu. Żołnierze służby zasadniczej mogli brać udział w zajęciach szkoleniowychDecyzję w tej sprawie wydawał każdorazowo przełożony przy wymierzaniu kary.
Do aresztu żołnierzy przyjmował profoskomendant aresztu. Sprawdzał on, czy żołnierz nie miał przedmiotów niedozwolonych. Odbierał broń, dokumenty osobiste, pasy, sznurowadła, pieniądze i inne zbyteczne przedmiotyz wyjątkiem chusteczki do nosa i wszystkie te przedmioty przechowywał w depozycieRegulamin służby garnizonowej i wartowniczej Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 127-138.