Przetrzymywanym w areszcie zabraniano: palić tytoniu, pić napojów alkoholowych, słuchać radia, grać w gry, grać na instrumentach muzycznych, śpiewać, rozmawiać z osobami postronnymi, hałasować, przyjmować odwiedzających, odbierać paczki, wysyłać i otrzymywać korespondencję. Zezwalano jedynie czytać gazety i regulaminy wojskowe.
Szeregowcy odbywający karę aresztu zwykłego pracowali w wymiarze do 8 godzin na dobę. W czasie prac nie mogli rozmawiać z osobami postronnymi, czytać listów, przyjmować i przekazywać żadnych przedmiotów, palić tytoniu i opuszczać miejsca pracy. W dni, w których nie pracowali wyprowadzano ich na 50-minutowy spacer pod nadzorem wartownika. Podoficerowie wychodzili codziennie na spacer trwający także 50 minut.
Uprawnienia dyscyplinarne do stosowania tego środka dyscyplinarnego posiadali: szef kompanii (do 3 dni), dowódca plutonu (do 5 dni), dowódca kompanii (do 7 dni), dowódca batalionu (do 14 dni) i wyżsi przełożeni (do 21 dni)Regulamin dyscyplinarny Sił Zbrojnych PRL Szt. Gen. 501/70 s. 91-93.