„American”, tak jak jego siostrzane statki, był wyposażony w dwa maszty i miał dwa duże trajsle, przedni sztaksel i kliwer oraz główny sztaksel, by oszczędzać węgiel podczas podróży.
Wczesne losy Na początku służby w AHSC „American” regularnie pływał między Nowym Jorkiem, Filadelfią i dookoła Ameryki Południowej – przez Cieśninę Magellana – do San Francisco, a stamtąd do Honolulu. Zapasy węgla uzupełniano na Saint Lucia w Brytyjskich Indiach Zachodnich oraz w Coronel w Chile. Węgiel z Chile często był gorszej jakości: spalał się zbyt szybko i powodował powstawanie silnych iskier z komina statku, co spowodowało, że na kolejnych statkach eksploatowanych przez armatora zamiast węgla stosowano ropę.
Początkowo rejsy z Nowego Jorku do San Francisco trwały około 70 dni w każdą stronę, czyli o około 55 dni krócej niż zazwyczaj potrzebowano na przepłynięcie tej trasy wokół przylądka Horn. Ubezpieczyciele początkowo wymagali od kompanii płacenia 6% dopłat za przepływanie dużymi statkami przez niebezpieczny 560-kilometrowy tor wodny w Cieśninie Magellana, zamiast bezpieczniejszą, lecz dłuższą drogą. Jednak do 1903 roku bezpiecznie działania armatora na tym szlaku umożliwiły mu wynegocjowanie 3,5% stawki, czyli tylko 0,5% dopłaty do podstawowej stawki 3%.