W chwili wybuchu II wojny światowej dowodził pancernikiem „Barham”. 28 grudnia 1939 pancernik został uszkodzony przez torpedę, wystrzeloną przez niemiecki okręt podwodny U-30 na Hybrydach, i wyłączony z akcji na 6 miesięcy.
W 1940 roku, awansowany do stopnia komodora (Commodore), został komendantem koszar Royal Navy w Portsmouth. W 1941 roku, już jako kontradmirał (Rear-Admiral), kierował pracami drugiej komisji dochodzeniowej badającej okoliczności zatopienia „Hooda”. Od listopada 1941 roku był szefem personelu w Admiralicji. W 1944 roku powrócił do służby liniowej, dowodząc 5. Dywizjonem Krążowników z „London” jako okrętem flagowym. Awansowany w grudniu 1944 roku do stopnia wiceadmirała (Vice-Admiral), objął z pokładu „Queen Elizabeth” dowodzenie 3. Dywizjonem Pancerników, jako zastępca dowódcy East Indies Station. Przyjmował kapitulację wojsk japońskich w Penangu. Za służbę na terenie Indii Wschodnich został ponownie wymieniony w sprawozdaniu.
Po zakończeniu wojny, od marca 1946 do czerwca 1947 roku dowodził brytyjską marynarką na terenie okupowanych Niemiec. Przeniesiony w stan spoczynku 10 września 1947 roku, został w roku następnym awansowany do stopnia pełnego admirała (Admiral). Osiadł w Woking, gdzie zmarł 25 grudnia 1975 roku.