Pojawienie się gejszy ostatecznie zakończyło erę oiran. Gejsze dostarczały zwykłych rozrywek, które dawały klientom radość w tamtym czasie i były bardziej dostępne dla przygodnych gości. Popularność gejszy wzrosła raptownie i przyćmiła dawną świetność oiran. Pierwsza kobieta, która nazywała siebie gejszą była prostytutką z Fukagawa i pojawiła się około 1750 roku, co zbiega się ze schyłkiem oiran – ostatnią z tradycyjnych oiran datuje się na rok 1761. Niewielka liczba kobiet, która pozostała przy tradycyjnych sztukach praktykowanych przez oiran (z wyłączeniem aspektów seksualnych) zajmuje się nimi do dziś głównie dla zachowania dziedzictwa kulturowego.
Wygląd oiran thumb|Oiran Oiran często bywają mylone z gejszami, jednak ich wygląd bardzo różni się od wyglądu gejsz. Ze względu na te różnice, oiran są porównywane do kolorowych kwiatów, a gejsze do skromnych w wyglądzie wierzb.
Kimono Oiran nosiły kimona złożone z kilku, a czasami nawet kilkunastu warstw uszytych z wystawnie wyszywanego jedwabiu. Kimona nie były jednak dobierane pod względem ogólnie przyjętych zasad kitsuke (między innymi zgodność z porami roku) – oiran wybierały raczej wzory, które po prostu im się podobały.