Od 1993 roku była kierownikiem utworzonej przez siebie pierwszej w Polsce Pracowni Zapachowej Jakości Powietrza. W latach 2000–2007 była też kierownikiem Zakładu Ekologicznych Podstaw Inżynierii Środowiska utworzonego w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Procesów Ochrony Środowiska Politechniki Szczecińskiej. Prowadziła zajęcia z przedmiotów: globalne problemy ekologii, podstawy ekologii, dezodoryzacja gazów, chemia fizyczna, inżynieria materiałowa, korozja i ochrona przed korozją.
Na zamówienie Ministerstwa Ochrony środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa opracowała we współpracy z Politechniką Wrocławską i Politechniką Warszawską koncepcję krajowej strategii zmniejszania uciążliwości zapachowej.
W ostatnich latach pracy rozwijała badania percepcji zapachu mieszanin odorantów, próbując wyjaśnić powodowane przez te zapachy problemy psychofizyczne, a także prowadziła zajęcia dydaktyczne z zakresu olfaktometrii oraz była opiekunem Studenckiego Koła Naukowego Zapachowej Jakości Powietrza.
Opublikowała ponad 120 prac naukowych, 8 książek, podręczników i skryptów, opatentowała 4 wynalazki. Wypromowała 4 doktorów i kilkudziesięciu magistrów inżynierów.