Od 1974 do 1977 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Centralnego Komsomołu Białorusi.
W 1977 rozpoczął pracę w organach bezpieczeństwa państwowego. Po ukończeniu Wyższej Szkoły KGB objął stanowisko zastępcy szefa wydziału w KGB Białoruskiej SRR. W 1981 został przeniesiony do pracy w organach spraw wewnętrznych: objął funkcję szefa Urzędu Spraw Wewnętrznych w obwodzie brzeskim. W kolejnych latach pełnił funkcję I zastępcy ministra spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR. Od 1985 zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych Łotewskiej SRR. Od 1986 kierował przedstawicielstwem MSW ZSRR przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Demokratycznej Republiki Afganistanu. Po powrocie do ZSRR objął kierownictwo Głównego Zarządu Spraw Wewnętrznych ds. Transportu.
W 1990 powrócił na Białoruś i objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych. 25 stycznia 1994 został odwołany przez Radę Najwyższą za dopuszczenie do aresztowania na Białorusi Mykolasa Burokevičiusa i Juozasa Jermalavičiusa, działaczy Komunistycznej Partii Litwy poszukiwanych przez władze litewskie w związku z wydarzeniami wileńskimi w styczniu 1991. 28 lipca 1994 otrzymał z rąk prezydenta Alaksandra Łukaszenki nominację na stanowisko przewodniczącego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (KGB).