Początkowo nowy rodzaj portretu nie wzbudzał zainteresowania klientów (jakkolwiek samo studio było miejscem chętnie odwiedzanym, a Disdéri cieszył się reputacją utalentowanego fotografa). Przełom nastąpił w 1859 roku, gdy atelier odwiedził Napoleon III Bonaparte. Paryżanie zaczęli masowo odwiedzać studio przy Boulevard des Italiens, by tak jak cesarz, wykonać portrety w formacie carte de visiteA. Rouillé, L'empire de la photographie. Photographie et pouvoir bourgeois 1839-1870, Paris 1982, s. 60.. Moda na cartes zapanowała w całej Francji, rozprzestrzeniając się w Europie i docierając do USA. Do tego sukcesu przyczyniła się bez wątpienia niska cena portretu w formacie carte de visite. Stosowana do ok. połowy lat 50. technika dagerotypii była kosztowna i pozwalała na uzyskanie pojedynczego zdjęcia na metalowej płytce, wrażliwego na dotyk. Nowa technika mokrego kolodionu pozwoliła na obniżenie ceny portretu fotograficznego, co przy równoczesnym zmniejszeniu formatu odbitki carte de visite zamieniło do tej pory luksusowy i niedostępny portret dagerotypowy w zwykły produkt, dostępny dla szerokich grup odbiorców. O ile zatem w drugiej połowie lat 50.