Był to pierwszy samochód z tego typu oświetleniem, obok Forda Taunusa. Siedzenia Ami były łatwo demontowalne – materiały reklamowe zawierały fotografie foteli używanych jako krzesła piknikowe.
Do napędu stosowano dwucylindrową jednostkę M4 o przeciwległych cylindrach o pojemności 602 cm³, mocy 22 KM z chłodzeniem powietrznym, którą wzmocniono najpierw do 26 KM w 1964 roku i następnie do 28 KM w 1968. W 1968 zastąpiono oryginalną jednostkę silnikiem typu M28 tej samej pojemności, ale o mocy 35 KM. Skrzynia biegów miała 4 przełożenia, biegi 2-4 były synchronizowane. Napęd przekazywany był na przednią oś. Hamulce przednie i tylne miały konstrukcję bębnową.
Samochód oferowany był w kilku wersjach wyposażeniowych: Tourisme, Comfort i Club. Ta ostatnia wyróżniała się m.in. 4 okrągłymi reflektorami przednimi, a wersja Tourisme posiadała lakierowane pod kolor nadwozia ramki reflektorów oraz fotele z modelu 2CV. Samochody przeznaczone na eksport do Stanów Zjednoczonych, posiadały lampy z wersji Club razem z nowymi kierunkowskazami, wykonaną ze stali nierdzewnej atrapę chłodnicy, powiększone zderzaki, cztery czerwone światła tylne oraz inne mocowanie tablicy rejestracyjnej.