Żołnierze pułku kierowali się nie tylko rozkazem i prawem pisanym, ale również decyzjami ogólnego zebrania oficerów stosującego prawo zwyczajowe.
Na przełomie 1917 i 1918 roku krechowiacy ozdobili kołnierze swych mundurów miniaturowymi proporcami amarantowo-białymi. Zwyczaj ten przyjął się w pozostałych jednostkach jazdy I Korpusu i dotrwał do końca istnienia polskiej kawalerii.
Na podstawie umów z dowództwem niemieckim 21 maja 1918 zapadła decyzja o rozformowaniu I Korpusu, a z nim 1 Pułku Ułanów. Z czasem jednak ułani byli grupami uwalniani z niemieckiej niewoli m.in. dzięki staraniom Komitetu opieki nad Ułanami Polskimi, jaki zawiązał się w Stanisławowie
Tradycje pułku kontynuował 1 Pułk Ułanów Krechowieckich.
Kawalerowie Amarantowej WstążkiŻołnierze dywizjonu odznaczeni za waleczność Amarantową Wstążką rozkazem dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918:mł. podof. Franciszek Mynczyńskimł. podof. Michał Szpilewiczmł. podof. Wiktor Ziębickiuł. Aleksander Pietrołajuł. Jan Naruszewiczpchor. Bogumił Maruszewskist. podof. Bogusław Machowskist. podof. Michał Hawrzyńskimł. podof. hr. Wacław Komorowskimł. podof. Aleksander Opęchowskimł. podof. Jerzy Andersuł. Jan Nowakowskiuł. Stanisław Skarzyńskiuł. Piotr Krawczenkouł. Władysław Gardlińskiuł. Bolesław Niklewiczuł. Tomasz Dębowskiuł. Jan Dobrowolskiuł. Ignacy Mucuł.