thumb|Starcie grupowe w trakcie turnieju rycerskiego na XV w. ilustracji Turniej rycerski – forma rywalizacji bojowej, prawdopodobnie pochodzenia średniowieczno-francuskiego, o charakterze pokazowym, popularna w Europie Zachodniej od XI do XVI wieku, w której rycerze, zgodnie z ustalonymi regułami, walczyli konno lub pieszo, demonstrując swoje umiejętności, odwagę i sprawność w posługiwaniu się bronią. Turnieje miały zarówno funkcję ćwiczeń wojskowych, jak i rozrywki dworskiej, z czasem przekształcając się w widowiska o charakterze reprezentacyjnym i ceremonialnym.
Historia Najwcześniejsze turnieje pojawiły się prawdopodobnie we Francji około połowy XI wieku. Kilku kronikarzy przypisuje ich wynalezienie francuskiemu baronowi Geoffroiowi de Preully. Pierwszy turniej, co do którego nie ma żadnych wątpliwości, odbył się w 1095 roku we Flandrii. Na ziemie polskie zwyczaj organizowania turniejów dotarł przez Śląsk, gdzie pierwszy turniej zorganizował Bolesław Rogatka w 1243 roku w Lwówku Śląskim.