thumb|Turniej w Kodeksie Manesse Początkowo turniej miał formę pozorowanej bitwy między dwiema grupami uzbrojonych jeźdźców, zwanej mêlée. Później pojawiła się także jousta – pojedynek, w którym dwaj jeźdźcy, ruszając z przeciwległych końców otoczonej palisadą areny, starali się zrzucić się nawzajem z siodła. Około 1292 roku wprowadzono Statutum Armorum („Statut oręża”), zakazujące używania broni o ostrych zakończeniach. Upadłym rycerzom mogli pomagać wyłącznie ich giermkowie, oznaczeni herbem swego pana. Giermek łamiący ten przepis tracił konia i oręż oraz podlegał karze trzech lat więzienia. Spory rozstrzygał sąd honorowy złożony z książąt i hrabiów.
Turnieje bywały zarówno łagodne, jak i brutalne. Na przykład, podczas Turnieju Pokoju w Windsor Park w 1278 roku klingi mieczy wykonano z fiszbinów i pergaminu pokrytego srebrem, hełmy ze skóry, a tarcze z lekkiego drewna. W innych przypadkach uczestnicy często odnosili rany lub ginęli. Tępe groty kopii zaczęto stosować dość wcześnie – od XIV wieku ich zakończenia często przyjmowały formę korony, zastępującej ostry czubek. W XV wieku pojedynki konne odbywały się zwykle przy barierze pokrytej tkaniną, która zapobiegała zderzeniom koni.