Kościół franciszkański w Inowrocławiu – kościół klasztorny, który znajdował się w Inowrocławiu na obecnym Placu Klasztornym. Zlikwidowany w 1818 i ostatecznie rozebrany w 1872 roku.
Historia i architektura Zbudowany po 1237 r. jako jeden z pierwszych w Polsce kościołów w stylu gotyckim. Do 1239 r. istniało prezbiterium z budynkiem klasztornym dochodzącym do południowej ściany pierwszego przęsła. Początkowo prawdopodobnie miał charakter kościoła salowego, nieco niższy (widoczny na rys. K. W. Kielisińskiego z 1840 r. fryz arkadowy na murze pierwszego przęsła około trzech metrów poniżej ówczesnego gzymsu okapowego), bez skarp, z lizenami w narożnikach.
Sklepienie tylko nad pierwszym przęsłem, oparte na służkach. W trzeciej ćwierci XIII w. miała miejsce znaczna rozbudowa pierwotnego założenia, zakończona prawdopodobnie około 1271 roku, gdy w kościele pochowano księcia pomorskiego Warcisława. Do prezbiterium dobudowano wysoką nawę (do której nawiązali w tym samym czasie zależni od inowrocławskiego konwentu franciszkanie w Chełmnie), szerokości 16 metrów, składającą się z czterech przęseł, krytą płaskim stropem. Przebudowano także prezbiterium, które podwyższono, oskarpowano, wznosząc nowe sklepienia nad wszystkimi trzema przęsłami.