Gumlösa) w Skanii (Gumløse Kirke i Skaane, Kopenhaga 1866), a w 1886 także historycznej kroniki, dotyczącej pobytu w Roskilde wojsk hiszpańskich w czasach niełatwego sojuszu Danii z Napoleonem, pt. Spanierne i Roskilde 1808 (Hiszpanie w Roskilde 1808). W kronice zajął się w dużym stopniu stosunkami pomiędzy lokalną ludnością i stacjonującymi w mieście żołnierzami hiszpańskimi, które oceniał jako dobre. Jako przykład Kornerup podał przyjaźnie, jakie nawiązały się między Hiszpanami i chłopcami z miejscowego gimnazjum, którzy barierę językową łamali za pomocą łaciny, zrozumiałej przez Hiszpanów, a ówcześnie powszechnie nauczanej w duńskich szkołach. Obok pisarstwa historycznego Kornerup aktywnie włączał się w dzieło ratowania pomników przeszłości, zagrożonych przez rozbudowę i modernizację Roskilde. Dzięki jego aktywności nie doszło do planowanego wyburzenia resztek kościoła św. Jakuba oraz gotyckiej wieży starego ratusza (pozostałość po wyburzonym kościele św. Wawrzyńca). Jego dziełem są także obeliski, upamiętniające źródła, z których dawniej słynęło miasto i od których też niegdyś wzięło swą nazwę, a zlikwidowanych na początku XX wieku w związku z instalacją sieci wodociągowej.