Śnieżnobiały ogon jest znakiem rozpoznawczym dla innych osobników w trakcie przelotów z wyspy na wyspę, które zazwyczaj odbywają się dla bezpieczeństwa wczesnym rankiem lub o zmierzchu. Stada nikobarczyków w odróżnieniu od innych gołębi przelatują w szyku szeregowym, a nie luźnym. Młode pozbawione są białego ogona, co jest oznaką niedojrzałości płciowej i jednocześnie cechą uniemożliwiającą im prowadzenia stada podczas przelotu.

Ekologia i zachowanie Nikobarczyki preferują skraje gęstych lasów tropikalnych i namorzyn, gdzie gnieździ się zazwyczaj kolonialnie wśród gęstych zarośli. Najczęściej widywane są pojedynczo, w parach lub w grupach 3–4 osobników; podróżując do lub z wysp, na których żerują, tworzą większe grupy liczące 10–30 osobników. Pożywienia szukają na ziemi, chodząc żwawo z opuszczonymi skrzydłami. Jedzą owoce i nasiona, liście i młode pędy, a także drobne bezkręgowce. W przeciwieństwie do owocożerów Ptilinopus są w stanie strawić bardzo twarde nasiona i orzechy dzięki rogowym płytkom w żołądku mięśniowym i połykanym przez te gołębie gastrolitach. Wyspy, na których gniazdują, nie mają wystarczającej ilości owoców, przez co nikobarczyki prowadzą wysoce nomadyczny tryb życia. Przeważnie te gołębie milczą, niekiedy odzywają się ostrym, gardłowym rechotem lub szczekaniem, zapisanym jako ku–RRAU.