„Asarhaddon, wielki król, potężny król, król wszechświata, król Asyrii, zarządca Babilonu, król Sumeru i Akadu, król Babilonii, (król) wszystkiego, krol królów Dolnego Egiptu, Górnego Egiptu i Kusz, który czci wielkich bogów, majestatyczny smok, [ukochany] przez bogów Aszura, Szamasza, Nabu i Marduka, król królów, bezlitosny, który poskramia zbuntowanych, odziany w splendor, nieustraszony w bitwie, doskonały wojownik, bezlitosny w walce, wszechpotężny książę, który trzyma na powrozie królów, rozjuszony lew, mściciel (swego) ojca ...”

Tekst ciągnie się dalej w tym samym tonie, podkreślając zalety króla i jego rolę jako opiekuna i dobroczyńcy świątyń. Następnie rozpoczyna się opis wyprawy Asarhaddona do Egiptu:

„Gdy bóg Aszur, wielki pan, ujawnił potęgę mych sławnych dokonań ludowi, uczynił me imię najsławniejszym i najpotężniejszym pośród królów czterech stron świata. W mych rękach umieścił straszliwą broń do atakowania (mych) wrogów. Umożniwił mi grabież i splądrowanie krajów nadgranicznych, które popełniły grzech, zbrodnie lub zaniedbanie wobec boga Aszura. Następnie Aszur i wielcy bogowie, moi panowie, rozkazali mi pomaszerować daleko wzdłuż trudno dostępnych dróg, (przez) dzikie góry i wielkie wydmy piaskowe.