Pełen optymizmu przemaszerowałem bezpiecznie przez (ten) obszar pozbawiony wody.

Jeżeli chodzi o Tarqu (Taharka), króla Egiptu i Kusz, (...) od miasta Iszhupri do Memfis, królewskiego miasta, odległego o 15 dni marszu, zadawałem mu codziennie i bezustannie poważne klęski, a jemu samemu zadałem (mymi) strzałami pięć ran, od których nie ma ratunku. Miasto Memfis, jego królewskie miasto, obległem i zdobyłem w ciągu pół dnia przy użyciu podkopów, wyłomów i drabin. Obróciłem je w ruinę i spaliłem ogniem. Jego (tj. Taharki) żonę, konkubiny, Uszamahutu, następcę tronu, pozostałych jego synów i córki, jego dobra, jego mienie, jego konie, jego woły, jego owce i kozy w nieprzeliczonej ilości wziąłem i (zabrałem) do Asyrii. Z Egiptu wyrwałem korzenie Kusz. Nie pozostawiłem ani jednego świadka, (który opowiedziałby) o mej sławie. Do kontroli całego Egiptu wyznaczyłem (nowych) królów, gubernatorów, dowódców, oficerów, zaufanych i nadzorców (...). Nałożyłem na nich coroczny, niekończący się trybut ...”

Tekst inskrypcji kończy się informacją o wzniesieniu steli i przekleństwami rzuconymi na tych, którzy próbowaliby ją zniszczyć: