Demokratycznego.
Ponadto było tam 1400 map i atlasów, 1000 nut i 10000 fotografii.
Większość zbiorów rapperswilskich, w tym archiwalia i biblioteka, została zniszczona przez Niemców: podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 r. w Centralnej Bibliotece Wojskowej w Alejach Ujazdowskich oraz po upadku powstania warszawskiego w gmachu Biblioteki Ordynacji Krasińskich przy ul. Okólnik 9. W 1913 r. dyrektorem wybrano Konstantego Żmigrodzkiego.
thumb|Tablica ufundowana dla uczczenia pamięci polskich żołnierzy internowanych w Szwajcarii podczas II wojny światowej
Muzeum Polski Współczesnej (1936–1951) W 1936 r. w rapperswilskim zamku, z inicjatywy artystów warszawskiego zrzeszenia Blok Zawodowych Artystów Plastyków zorganizowano wystawę współczesnej sztuki polskiej. W następnych latach (pod protektoratem polskiego MSZ) powstała trwała ekspozycja obrazująca sztukę, życie i dorobek wolnej Polski, uzupełniana tematycznymi wystawami czasowymi. Nowo powstałe muzeum nazwano Muzeum Polski Współczesnej. Kustoszem została Halina Jastrzębowska-Kenarowa. W 1940 r. w Szwajcarii internowano ok. 13 tys. żołnierzy polskich walczących we Francji, głównie w ramach 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Muzeum przejęło wtedy również funkcję edukacyjną, organizując objazdową biblioteczkę dla żołnierzy. W muzeum powstał specjalny dział poświęcony tym faktom.