Jednak, aby to było realne, firma obsługująca ten plan musi zmienić zasady, aby te opcje były dostępne.

Pracownik nie płaci federalnego podatku dochodowego od składek przed opodatkowaniem, które zostały wniesione do planu 401(k). Na przykład: pracownik, który zarabia w danym roku 50 000 dolarów i odpisuje 3000 dolarów na konto 401(k), podaje tylko 47 000 dolarów dochodów na ten rok rozliczeniowy do deklaracji podatkowej.

Stanowi to 750 dolarów oszczędności w podatkach dla pojedynczego pracownika, zakładając, że pracownik pozostawał w 25% przedziale grupy podatkowej i nie było żadnych innych korekt (np. odliczeń). Pracownik, ostatecznie, płaci podatek od dochodu, jakimi są wycofywane kwoty z 401(k), zazwyczaj już na emeryturze. Charakter wszelkich dochodów (w tym podatku od uprzywilejowanych zysków kapitałowych) jest przekształcany w „zwykłe dochody” w czasie, kiedy pieniądze są wycofywane.

Jeśli pracownik dokona wpłaty po opodatkowaniu nie na Roth 401(k) konto, kwoty te są połączone ze środkami przed opodatkowaniem i po prostu, dodane są do nie-Roth 401(k) podstaw. Podczas podziału część dystrybucji podlegająca opodatkowaniu będzie liczona jako stosunek nie-Roth wkładu do całkowitej 401(k) podstawy.