Prace wykończeniowe wnętrza świątyni wykonane według rysunków Wojciecha Koperskiego (budowniczy ołtarza z 1868 roku) zakończyły się pod koniec lat 90. XIX wieku. Postawiono m.in. ołtarz główny, ołtarze boczne, ambonę. W roku 1896 ustawiono w kościele sprowadzoną z Ameryki fisharmonię. W początkach XX wieku powstały plany rozbudowy kościoła.
W 1914 roku wikariuszem był ksiądz bł. Antoni Leszczewicz.
Nacjonalizacja Z nastaniem władzy sowieckiej rozpoczęto ateizację kraju, czemu towarzyszyła stopniowa likwidacja struktur kościelnych i przejmowanie majątku. W 1921 roku irkucką świątynię znacjonalizowano, a 7 kwietnia 1938 roku oficjalnie zamknięto. Następnie w niszczejącym budynku otwarto magazyn wschodnio-sybirskiego studia Kroniki Filmowej.
W latach 1974–1978 wyremontowano budynek według projektu Galiny Wiazunowej. Pierwotnie po remoncie obiekt miał być przeznaczony na Muzeum Polaków na Syberii, ostatecznie jednak władze administracyjne Irkucka przekazały kościół filharmonii, aby urządzić w nim salę organową. Została ona otwarta 3 listopada 1978 roku.
Organy W kościele w miejscu ołtarza są postawione mechaniczne organy firmy Schuke z Poczdamu. Posiadają one 27 głosów i 1836 piszczałek, kontuar ma dwa manuałów, po cztery i pół oktawy każdy i pedał.