Swoje zainteresowanie konstrukcją wyraziły również amerykańska marynarka wojenna i lotnictwo. Marynarka wojenna przyjęła do uzbrojenia udoskonaloną wersję M1924 chłodzoną wodą, a lotnictwo chłodzony powietrzem wkm M1921.
W roku 1933 doktor S. G. Green dokonał modernizacji broni. Została ujednolicona komora zamkowa i większość podzespołów, co zmniejszyło koszty produkcji. Na bazie zmodernizowanej komory zamkowej, powstało siedem odmian wkm-u nazywanego teraz M2. Były to między innymi: odmiana chłodzona wodą dla marynarki wojennej, chłodzona powietrzem, z lekkimi lufami różnej długości i zasilaniem obustronnym dla lotnictwa oraz chłodzona powietrzem z ciężką lufą dla broni pancernej. Ta ostatnia pod nazwą M2HB (ang. Heavy Barrel, pol. ciężka lufa) została w 1938 wprowadzona do uzbrojenia piechoty.
Produkcję wersji chłodzonej wodą zakończono wkrótce po rozpoczęciu II wojny światowej.
Aby skrócić bardzo długą procedurę wymiany lufy zaprojektowano do tego karabinu specjalny system zwany QCB (ang. Quick Change Barrel, pol. szybka wymiana lufy), zastosowany w belgijskiej wersji M2-HQCB.