W USA poza zastosowaniem szybkowymiennej lufy zmieniono także technologię wykonania i materiały, z których wykonane są niektóre części M2, dzięki czemu udało się obniżyć masę karabinu właściwego w wersji M2-GPHMG do 27 kilogramów.
Konstrukcja M2 działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy i ma lufę chłodzoną powietrzem. Używa naboi .50 BMG (kaliber 12,7 mm).
Maksymalny zasięg M2 wynosi 4200 metrów, ale zasięg praktyczny to około 2 kilometry (strzelając z trójnogu lub z broni zamontowanej na pojeździe). W wersji „wsparcia piechoty” karabin waży około 38 kilogramów, a trójnóg typu M3 to dodatkowe 20 kilogramów.
Używany jest do wielu zadań, między innymi jako: broń wsparcia piechoty karabin przeciwlotniczy na okrętach (zazwyczaj sprzężony podwójnie, jeden z karabinów ma taśmę podawaną z lewej strony, a drugi z prawej) główne lub pomocnicze uzbrojenie w różnego typu transporterach opancerzonych karabin maszynowy na wieżach niektórych czołgów uzbrojenie amerykańskich samolotów z okresu II wojny światowej (na przykład B-17 Latająca Forteca), a także F-86 Sabre z czasów wojny koreańskiej lekka odmiana GAU-16 używana jest jako uzbrojenie montowane w drzwiach niektórych śmigłowców.
Przypisy
Bibliografia
M2 Kategoria:Amerykańska broń strzelecka II wojny światowej